Het begin in 2008 kan mogelijk vragen oproepen. Wat gaat er aan vooraf? Wat voor een mens ben ik? Hoe kijk ik naar mijzelf? Daarom, voordat ik verder ga met mijn verhaal, even een stapje terug. In het (heel erg) kort hier mijn voorgeschiedenis.
In het vorige hoofdstuk heb ik een beeld geschetst van mijn leven, maar er ontbreekt nog iets. Twee Japanse kunsten, die een belangrijke rol vervullen in mijn leven; Aikido en Shiatsu.
Ik ben geboren in Leiden op 09-04-1974 middels een keizersnede. Ik groeide op in Vijfhuizen, een dorpje tussen Haarlem en Hoofddorp in de gemeente Haarlemmermeer. Ik had spierwit haar en een tengere bouw. Mijn vader werkt voor een cateringbedrijf dat vliegtuigmaaltijden maakt en mijn moeder is thuis en gaat later werken in de party-catering, een parfumerie en opent haar eigen winkel in woondecoratie.
Ik ben geen hoogvlieger op school, maar wel heel goed in Judo en Zwemmen. Team- en balsporten liggen mij minder. Ik behaal met hard werken het Atheneum in Schalkwijk en ga Bedrijfskunde studeren in Rotterdam. Na een jaar ga ik daar ok op kamers wonen. Ik begin met werken op mijn 13e en vooral tijdens mijn studie geniet ik meer van werken op Schiphol dan studeren aan de Universiteit.
Ik heb een lui linkeroog. Ik ben linkshandig, rechtsbenig en dyslectisch. Ik hield als kind van klassieke muziek en niet van lezen. Al op jonge leeftijd voel ik dat er iets anders is aan mij. Ik voel dingen en kijk anders naar dingen. Ik blijk ook snel te kunnen denken, maar mijn geheugen werkt niet zo goed als bij veel anderen. Leren gaat mij moeilijk af.
Na het afstuderen was ik goed op weg om een carrière op te bouwen en maatschappelijk succesvol te worden. Maar er is ook een andere kant die heel nieuwsgierig is en op een bepaald moment gaat lezen, buiten het comfort wil, alternatieve zienswijzen wil onderzoeken, oosterse kunsten wil leren en uitreikt naar mijn hogere zelf middels entheogene middelen, ademwerk en de zweethut. Dit heeft tot gevolg dat ik uit de zogenaamde ‘ratrace stap’ en een eigen weg ga bewandelen, die steeds minder successen kent.
Op het vlak van relaties, ben ik een laatbloeier. Na een aantal langere relaties lijkt het niet te werken voor me. Ik geef het op. En dan ontmoet ik MIR. Veel te jong, bloedmooi en dus de perfecte scharrel. Vier jaar later baart ze onze zoon. En dan zijn we aanbeland in 2008.