In Mei van 2014 neem ik na 15 jaar afscheid van Robeco. Het Simplicity programma is zo goed als afgerond, Robeco is intussen overgenomen door een Japans conglomeraat en er was geen andere functie beschikbaar. Alhoewel ik de optie kreeg om nog te wachten kwam er ook het voorstel voor een ontslag. Bij het ontslag zat een vergoeding en via mijn vader vraag ik een adviseur op dit gebied naar een mening over de hoogte van het bedrag. Als ik bij hem op kantoor ben zegt hij dat het een mooi voorstel is. Hij vraagt mij: ‘stel je zou in het bedrijfsrestaurant hier over vertellen aan je collega’s zou je je daar dan comfortabel bij voelen?’ Het antwoord is JA!. Ik teken en ik heb dan nog een paar maanden om af te ronden. Het duurt dan zeker nog een paar jaar, voordat ik met wat meer afstand kan terugkijken op de periode in de financiële sector.
Zodra ik het kantoor heb verlaten en mijn stropdas in de kast heb gehangen neem ik contact op met één van de begeleiders van de mannenwerk retraites (E_S), om te kijken of we samen kunnen werken. Ik wil heel graag mijn werk er van maken, alhoewel het geen vetpot zal zijn. Er is nog veel onbegrip ten aanzien van mannenwerk.
Een vrouwelijke collega bij Robeco vraagt naar het mannenwerk. Ik vertel kort wat het inhoud, maar ze vindt het maar raar. Ik deed een poging om het nogmaals uit te leggen, maar de blokkade was al opgeworpen. Het was zinloos. Alsof ze dacht: ‘het kan niet zo zijn dat jij dingen met andere mannen gaat doen, waar vrouwen niet aan mee mogen doen. Dat vind ik ouderwets en ongeëmancipeerd.’ Zoiets. Alsof een groep mannen niet iets voor zichzelf mag hebben. Alsof mannelijkheid er niet op zichzelf mag zijn. Heel raar en ongrijpbaar.
Overigens was ik nu wel gewend, dat als ik iets boeiend vindt het meestal niet de aandacht krijgt, zoals klimaatverandering en emancipatie van de vrouw. Ook over mannenwerk verschijnen in de reguliere media vooral stigmatiserende verhalen.
Ik kom hier later op terug.
‘Je schrijven suggereert een antwoord op de vraag: Wat wens je te doen met je leven?’ … Uit welke film?
Omdat het voor mij één van de meest diepgaande ervaringen is die ik heb meegemaakt wil ik niets liever dan dat proces zelf begeleiden.
Als E_S positief reageert, gaan we samen met nog iemand die wil begeleiden naar een mannenwerk retraite en daar ontmoeten we ‘toevallig’ iemand die ook deelnemer was tijdens mijn retraite (V_G). Deze mannenwerk bijeenkomst duurt een aantal dagen, maar is precies het type mannenwerk, waar ik ver van wil blijven. Bij mij neemt met het uur de irritatie toe. Ik wil weg en we besluiten met z’n vieren weg te gaan. Het wordt ons niet in dank afgenomen.
Daarna komen we een paar keer bij elkaar om te overleggen, hoe we het willen gaan aanpakken. Geen ayahuasca ceremonie, maar wel een zweethut. We kiezen een locatie zonder catering en besluiten dat we koken onderdeel maken van de retraite. We vragen V_G om het koken te begeleiden. Hij zegt ‘ja’ en we maken kort een aantal afspraken over het eten. Geen vlees, geen koffie en geen alcohol. Ontbijt met alternatieven zoals havermoutpap in plaats van brood. Op alle fronten uit het comfort.
Als de eerste retraite begint heb ik alles uit de kast gehaald. Ik heb mijn hele bus vol spullen. Ik heb zelfs mijn stenen Boeddha beeld meegenomen. Ik had al een aantal maanden eerder een nieuwe geluidsinstallatie gekocht van Dinacord. Een geweldig geluid. Zeker 20 meditatiekussens, gordijnen, een riek, grote houten snijplanken, pannen, messen en nog veel meer. Verder zat de bus vol spullen om de ruimte aan te kleden.
De eerste retraite is een succes. Iedereen gaat op een wolk naar huis, is even helemaal uit het systeem geweest en elke deelnemer heeft wel een moment van individuele diepgang meegemaakt waar hij in proces ging. Daar bedoel ik mee dat er een diepe realisatie is of dat iemand een verwerkingsproces doormaakt van iets. Ik heb genoeg trainingen begeleid en zelf als deelnemer meegedaan om te kunnen voelen of een traject aan de oppervlakte blijft of dat het voor de deelnemers een diepgaand transformatie proces is. Ik weet het zeker, ik heb de juiste keuze gemaakt door deze weg te bewandelen.
Het begeleiden met drie trainers loopt niet soepel en nadien nemen E_S en ik afscheid van de derde begeleider. Het “matched” niet. Met de catering ging het geweldig. Natuurlijk piept er iemand die brood met kaas en ham wil en geen pap lust, maar door de bank genomen zijn de reacties juist verrassend positief. Voorafgaand aan de retraite wordt V_G emotioneel. Hij begeleidt het eten en hij heeft prachtige ingrediënten besteld bij een biologische groothandel, nadat hij een menu heeft samengesteld dat is afgestemd op het seizoen. Zijn emotie komt voort uit het feit dat we na ons verzoek geen contact meer met hem hebben opgenomen. Hij heeft het ervaren als blijk van vertrouwen in zijn kunnen. En dat vertrouwen blijkt terecht.
Er volgt een periode van twee tot drie retraites in een jaar. Tussendoor trachten we mannen te werven en aan promotie te doen door bijeenkomsten te organiseren. En alhoewel deelnemers heel positief terugkijken op de retraites komen er niet veel nieuwe deelnemers als gevolg van mond op mond reclame.
Het lijkt er op dat er iets is dat mannen er van weerhoudt de stap te zetten. Dat is ook niet raar, want het kan heel goed, dat men voelt dat we de diepte in gaan. Er zijn ook mannenwerk bijeenkomsten die meer aan de oppervlakte blijven, meer vrijblijvend. Ik begrijp dat heel goed, maar niet mijn manier.
Ik weet nog heel goed, dat een man meedoet via een kennis van MIR. Als we zaterdag middag een duik nemen in het IJsselmeer zegt hij: “Als ik van te voren geweten had, wat we zouden gaan doen, dan was ik niet gekomen. Maar wat ben ik blij dat ik dit mee mag maken.” Hij omschrijft precies ons dilemma. Later ontmoet ik dezelfde dynamiek bij de ijsbaden.
Desondanks gaan we door met promotie en hopen we zeker drie of vier retraites per jaar vol te krijgen.
Daar zitten we dan. Ergens in Groningen, na een hele lange reis. Er komt niemand opdagen. Helemaal niemand. @#%#$%^@#% ik was woest van binnen. Maarja, … boos worden werkt averechts.