Eind September, maandag ochtend heel vroeg. Lehman Brothers gaat niet “gered” worden. Als team hadden we nog nooit een default meegemaakt.
Ik had niet eerder met knikkende knieën gestaan. Ik kon letterlijk door mijn knieën zakken. Ik was, of voelde mij in ieder geval eindverantwoordelijk voor de situatie en de afwikkeling. Vanwege de grote omvang van de positie zou een falen of een fout al snel grote gevolgen kunnen hebben.
Het team is de hele dag op kantoor. Ik slaap de eerste nacht een paar uur in de auto in de parkeergarage onder kantoor. De nacht erna een paar uur in een hotel naast kantoor. Al jaren weten we dat dit kan gebeuren en er is zo lang over nagedacht, maar er gebeuren veel dingen, die niet te voorspellen zijn. Alles beweegt en vooral de aandelen markten gaan naar beneden. Maar ook valuta schommelen en dan moet het logistiek ook allemaal goed gaan. Lange lijsten met beleggingen die wij als onderpand hebben, moeten worden verkocht en de instrumenten die wij hadden uitgeleend moeten worden terug gekocht. Aan het eind van de week zijn de meeste transacties gedaan en is het vooral een kwestie van afwikkeling. Er zijn een paar losse eindjes en dan is er nog de vastlegging. De curator die de afwikkeling van het faillissement doet van Lehman Brothers zal willen controleren, wat we hebben gedaan. Het zou nog jaren duren tot het moment dat de curator een akkoord geeft en het echt helemaal is afgerond.
Alhoewel wij net met securities lending in een andere hoek zaten van het episch centrum is de film the Big Short wat mij betreft heel informatief, maar nog steeds lastig te volgen.
https://youtu.be/3hG4X5iTK8M?si=sy5oNraSC7l1IXQQ
Ik kwam wel eens op feestjes en verjaardagen en dan ontmoette ik nieuwe mensen. Ik raakte in gesprek en iemand vroeg dan wel eens wat ik deed. Ik vertelde dan dat ik bij een beleggingsmaatschappij werkte of in de financiële sector en soms ook iets meer, maar dan werd het al snel lastig. Niet veel mensen wisten toen wat een short was of securities finance of securities lending.
Toen ik gevraagd werd voor de functie wist ik er ook amper iets van. De eerste paar maanden moest ik alle zeilen bijzetten, want vooral in het buitenland was het ongebruikelijk om iemand de leiding te geven over een afdeling die geen ervaring had in die hoek van de sector. Ik had dan met collega’s vergaderingen met mensen van banken waar wij zaken mee deden en dan kwam het voor dat ik een heel stuk van het gesprek niet kon volgen.
Op een bepaald moment had ik wel een makkelijk metafoor bedacht, waarom iemand moest lenen om short te gaan, maar dat was eigenlijk maar een heel klein deel van het verhaal. Wil je toch weten wat het is, dan heb ik hier een korte uitleg voor je geschreven.
Uiteindelijk komen we zonder kleerscheuren uit deze crisis. Het securities lending team en alle betrokken mensen daar omheen hebben een bijzondere prestatie geleverd. Geen schade of verliezen. Gek genoeg is er zelfs een winst behaald door een fout van een andere partij.
Wat mij gelijk en eigenlijk voor het eerst opvalt is de verslaggeving in de media. Ze publiceren verhalen, die mijns inziens niet tot de kern doordringen. Ze stellen geen kritische vragen. Alsof ze er niet veel van begrijpen. Dat is voor een journalist van sommige kranten misschien begrijpelijk, maar er zijn ook kranten met specialisten op het gebied van financiën. Daar had ik meer van verwacht.
Later verschijnen nog wel een aantal artikelen over de afwikkeling, maar ook dan blijft het mijns inziens oppervlakkig en worden er amper verbanden gelegd, waarvan ik denk dat ze relevant zouden kunnen zijn.
Als ik een paar jaar later online actief wordt neem ik me voor om eens zelf een stuk te schrijven over het onderwerp, zonder dat ik gelijk de intentie heb om het te publiceren. Ik ben simpelweg voor mijzelf nieuwsgierig, wat mijn versie van het verhaal zou zijn. Ik zou het misschien MIR laten lezen, of mijn ouders. Ik ga op zoek naar informatie, maar tot mijn grote verbazing zijn veel artikelen, die ik ooit heb gelezen onvindbaar.
Een andere speler waar ik mij over verbaas is de politiek. Hoe gaan die op deze crisis reageren? Hun voornaamste antwoord; aanpakken van de bonus. Denken ze nu echt dat daarmee een crisis in de toekomst wordt voorkomen?
Ik wil niet zeggen dat het er helemaal niet toe doet. Tijdens trainingen gebruikte ik een filmpje van een professor die een wedstrijd organiseert met studenten. Ze moeten in hun handen een bepaalde hoeveelheid zand vasthouden en dan van de ene kant van de zaal naar de andere rennen, zonder een korrel te verliezen. De snelste wint. In eerste instantie gaat het alleen om de eer, maar dan looft hij 1000 dollar uit voor de winnaar. Dat is voor een student veel geld. Wat is het gevolg. Ze gaan zo hard rennen, dat ze allebei zand verliezen. Ze worden gediskwalificeerd. De docent maakt dan de paralel met het werken in bijvoorbeeld een bank, waar je je moet houden aan de regels. Maar wat als er een miljoen bonus op het spel staat?
Ik volg wat er in de politiek en het nieuws gebeurt met enige afstand. Ik heb er geen invloed op, en ik heb het druk. Pas als ik veel tijd heb om er over na te denken en op afstand ben gekomen van de sector begin ik er heel anders naar te kijken.
© 2026 Rogier Buurman - Alle rechten voorbehouden