Vlak voor Corona wordt duidelijk dat het niet goed genoeg gaat met mijn bedrijf. Ik laat steken vallen en ik besluit te stoppen met zakelijke trainingen. Bij de laatste zakelijke klant loop ik weg en laat ik het helemaal over aan O_W. Hij is “not pleased” zullen we maar zeggen, maar net als met het mannenwerk is er al jaren een verschil van inzicht in de manier van werken, die we tot dan toe voor lief hebben genomen, maar waar ik steeds meer moeite mee krijg.
Als de Corona periode aanbreekt zie ik mijzelf geen trainingen geven met 1,5 meter afstand en een mondkapje op. Echt niet. Ik kan het sowieso niet voor mij zien, want het onderwerp komt zeker aan bod, als ik het trainen weer zou oppakken, en dat gaat uit de hand lopen. Ik heb op trainingen soms al moeite mij in te houden als het gaat over maatschappelijke onderwerpen, maar Corona maakt het allemaal nog ingewikkelder en ik zit ondertussen nog dieper in mijn nacht van de ziel.
We zitten in de periode eind 2019 en begin 2020. De mondkapjes en de 1,5 meter voelen nog steeds als een onwerkelijke film. Beelden die zouden passen in een film als ‘’1984’’ van Geroge Orwell.
Onze manier van handelen behoort duidelijk tot een minderheid.
Ik ben al een paar keer gaan zitten om dit stuk te schrijven, maar ik verdwaal in een te lang verhaal en opnieuw de vraag. Waarom schrijf ik dit allemaal?
Ik merk dat ik de neiging heb om inhoudelijk onze keuzes te rationaliseren.
Ik realiseer me echter dat het schrijven me dwingt om zaken scherp te krijgen. Daarmee komt er ook een rust in mij. Het gaat niet om gelijk willen hebben of krijgen, maar meer om iets een plek geven.
Want alhoewel wij andere keuzes hebben gemaakt in die periode, heb ik alle begrip voor mensen die oprecht bang waren voor het virus en vertrouwen hadden in de autoriteit en de opgelegde instructies volgden.
Iedereen die dit leest heeft, op zijn eigen manier, dezelfde periode meegemaakt. Ik ga dan ook ook niet inhoudelijk in op de hele pandemie. Ik schrijf wel over mijn beleving.
Net zoals het voor mij waardevol is om mijn eigen dagboeken terug te lezen wil ik voor later (voor mijzelf en nageslacht) de details vastleggen van wat er heeft plaatsgevonden. Dit doe ik in een ander deel, dat ik niet publiceer.
Ik heb zelf veel gehad aan het kleine aantekeningen boekje van mijn grootvader die een aantal andere inzichten en aanknopingspunten heeft gegeven met betrekking tot de tweede wereld oorlog.
Ik heb een groot aantal mindmaps gemaakt, maar veel youtube filmpjes die ik daarin heb gelinkt zijn verwijderd. Tegenwoordig kan ik met AI een transcript maken van een filmpje en belangrijke tekst eruit citeren, zodat bij verwijderen van het filmpje dat deel van de boodschap wat ik belangrijk vind bewaard blijft.
In het begin hebben we geen reden om te twijfelen aan het verhaal op het journaal. De eerste voorgestelde maatregelen geven echter gelijk een gevoel dat er iets niet klopt. Er is geen fundering voor, geen wetenschappelijke onderzoeken die het systeem doorgaans zo belangrijk acht en ook geen ervaringscijfers.
Er klinken online geluiden van een flinke groep mensen die een kritische, onderzoekende houding hebben.
En dan een inhoudelijk onderbouwd debat tussen verschillende deskundigen, maar er komen steeds dezelfde deskundigen aan het woord die het met elkaar eens zijn. Hierdoor neemt het vertrouwen steeds verder af.
Anno 2026
Twee dagen geleden heb ik een gesprek met iemand die een hele uitgesproken mening heeft over de problematiek van de boeren in Nederland. Het wantrouwen richting de autoriteiten is groot en dat is geen levensovertuiging. Dat is ontstaan door ervaring, kennis van de eigen familiegeschiedenis en een onderbouwde kennis van een professioneel vakman.
Ondanks het wantrouwen, dat er al vele jaren is, had hij toch besloten om mee te gaan in een aantal maatregelen, om niet buitengesloten te worden.
Zo lijken er een drietal groepen te zijn ontstaan tijdens de pandemie. Mensen die vertrouwen hebben in de autoriteiten en geloof in voorgelegde gang van zaken en meegaan in de richting die wordt uitgezet.
Anderen hebben geen vertrouwen en volgen hun eigen ratio en intuïtie.
Een derde groep, heeft geen vertrouwen en denkt er anders over, maar besluit mee te bewegen om een zo normaal mogelijk leven te kunnen blijven leiden.
Laat ik nogmaals zeggen, dat ik geen ver-oordeel heb op mensen. Ik heb zelf veelvuldig een masker gedragen, alhoewel ik het als iets onzinnigs beschouw, vooral omdat ik mensen zag die oprecht bang werden van mensen zonder masker.
Februari 2021 is de grens bereikt. Dringend advies voor maskers op lagere scholen. Dat gaat voor MIR te ver. Zij draagt sowieso helemaal nooit een masker. We nemen een moeilijk besluit om de jongste 2 kinderen na een lockdown niet terug naar school te laten gaan. MIR heeft een mailwisseling met de directeur van de school en dat sterkt onze mening.
Dit is het moment dat we nog verder alléén komen te staan, want dit was een moment waarop we best wat steun konden gebruiken, maar in plaats daarvan kwam de opmerking: ‘Ja maar, je haalt je kinderen toch niet zomaar van school.’ En waarom denk je dat we dat “ZOMAAR” doen? Draai het eens om. School is blijkbaar zo ver over onze grens gegaan, dat we ze er niet heen laten gaan. Wetende, wat we daarmee op onze hals halen.
Wij halen de kinderen dus ook niet ZOMAAR van school. Het wordt wederom duidelijk hoe groot het gat is in de perceptie van de verschillende groepen. Ik ben heel blij dat MIR hier overtuigd het voortouw neemt, want ik heb het gevoel dat onze omgeving mij vaak als een boeman ziet en het zo sneu is voor MIR dat ik haar dat allemaal aandoe. MIR doet de meeste communicatie met school en daarna de onderwijsinspectie. We besluiten alles vast te leggen en gesprekken op te nemen.
De schooldirecteur had het volgen van de maatregelen omschreven als: ‘’Wie weet is dit een van de meest noodzakelijke 21st century skills’’.
In plaats van alleen volgzaamheid vanuit angst en regels volgen, hoopten wij dat school ze zou leren over hun eigen immuunsysteem. Gezondheid versterken, genoeg slaap, gezonde voeding, gezond bewegen, omgaan met stress, leren ontspannen, zonlicht … in plaats van kinderen bang maken voor bacteriën, menselijk contact en al helemaal niet dat je ‘het voor een ander doet.’
Citaat uit onze reactie naar school.
“Je opmerking m.b.t. de 21 st Century skills verwachte ik daarom ook niet. Ik bereid mijn kinderen juist voor door ze te leren over hoe het immuunsysteem werkt, hoe ze zich goed voeden, hoe angst een slechte raadgever is, wat het betekend om een grens te trekken.
Niet dat ze om de zoveel tijd hun handen moeten wassen, dat bacteriën slecht zijn, traktaties in plastic verpakt gekocht moeten worden, je niet te dicht bij je docent mag komen en zo kan ik nog wel even doorgaan.”
Het is overigens fijn om toch niet helemaal alléén te staan. Er zijn vooral online mensen die een zelfde geluid durven laten horen. Vooral in de wereld van de antroposofie lijken veel mensen te resoneren.
Landen gebruiken Corona maatregelen als voorwendsel om mensenrechten te beperken
Message from Antonio Guterre, Secretary General to the United Nations.
https://www.mindomo.com/mindmap/1dd1693f589a48328840667d3bb41740