Veel van de unieke en leerzame momenten heb ik beschreven in Hira. Ik gebruik een paar stukken uit Hira om hier een indruk te geven van Bacas Sensei en wat hij voor mij heeft betekend, maar de mooiste verhalen zal je in het boek zelf moeten lezen.
https://youtu.be/awR4c6LCNTo?si=GMKj9G_hsg2v6tK8
https://www.youtube.com/watch?v=ONa-bnvGfS4&t=13s
Ook al was het maar voor een paar jaar. Een vaderfiguur die mij intellectueel en spiritueel uitdaagde.
Het begon met een massage in een Japanse stijl die ik nog niet kende. Ik kwam in een kleedkamer van de Rotterdamse schouwburg in het centrum van de stad. Een kleedkamer voor dansers, acteurs, ... Daar kwam de toneelmeester met een krachtig lichaam. Ik ging op een tafel liggenen hij masseerde mij. Pijnlijk en diep. Ik besloot vaker te gaan. Hij adviseerde ongeveer vijf behandelingen, maar ook daarna ging ik ongeveer om de twee weken terug.
Soms voelde ik me na een massage als herboren en vol energie, en soms juist helemaal leeg, ontspannen en moe - een beetje loom.
Na een aantal sessies, vroeg de masseur of ik aan sport deed. Ik had heel veel gesport in mijn jeugd. Judo, zwemmen, tennis, turnen, en fitness... Tijdens de studententijd ben ik overal mee gestopt. Dus nee. Niet meer.
Masseur: ‘Aikido is wel iets voor jou.’
Ik had er wel eens van gehoord, maar me er nooit in verdiept.
Masseur: ‘Ik heb wel een naam voor je. Mijn Shiatsu leraar geeft les hier in de stad. Ga naar hem toe.’
Ik ging op het internet zoeken en vond een Aikido school die dichterbij was en waarvan de lestijden mij beter uit kwamen. Ik had me voorgenomen om naar een proefles te gaan, maar dat was er nog niet van gekomen. Bij de volgende massage kreeg ik van mijn masseur gelijk een uitbrander.
Masseur: ‘Je moet niet zomaar naar een school. Je moet naar Sensei. Die school waar jij het over hebt, is een oud leerling van hem. Ga naar Sensei. Ga naar de bron.’
Manus: 'Dus, toen ben ik naar de eerst volgende les gegaan. Ik kwam in een klein gymzaaltje met de matten op een stapel op een kar aan de zijkant van de zaal. De kar was zo zwaar dat hij strepen trok in de vloer. Er waren misschien drie andere leerlingen. Één daarvan had een zwarte band de rest was geheel in het wit. Ik merkte al gelijk dat de judo heel waardevol was. Het vallen en rollen ging nog steeds heel soepel: ‘Jong geleerd, is oud gedaan. Al op de eerste of de tweede les in Januari vroeg Sensei mij of ik mee ging naar een 5 daagse seminar. Het was niet echt een vraag, meer een opdracht en ik was nieuwsgierig. Maar ik had pas één les gehad. Dat gaat toch nergens over?’
Sensei: ‘Je gaat gewoon mee!’ Hier in mijn tas heb ik formulieren, vul die in.'
Hij liep altijd met een blauwe tas voor z’n pak en een witte linnen tas met papieren er in. Pas na een tijdje leerde ik hem beter kennen. Vooral de reis naar Japan was erg bijzonder.’
In 2004 gaan we met een groep naar Japan. Als eerbetoon aan de Sensei van Bacas Sensei, Fujita Sensei en naar het graf van O Sensei Ueshiba. We volgden een les op het hoofdkwartier van Aikido in Tokyo bij de kleinzon van de oprichter en nog veel meer. Hieronder een foto met de Doshu.
Pas later realiseerde ik mij dat het bezoek en diner bij Fujita Sensei heel bijzonder was. Ik heb zeer warme herinneringen aan Fujita Sensei. Hij kwam een paar keer per jaar naar Nederland. Tussen de trainingen door ging ik een aantal keer met hem naar de sauna. In Japan nam hij ons mee naar een Onsen. Bacas Sensei zorgde er voor dat het een ongvergetelijk bezoek werd. Ik heb het in het boek Hira uiteschreven.
Masatake Fujita Sensei op de mondharmonica bij hem thuis. (Foto van Rob Conradi)
Het gaat voor mij veel verder dan het beoefenen van een beweging op een mat. Een grotere uitdaging zie ik het om de aikido bewegingen toe te passen in het leven. In een gesprek en zelfs online.
En zeker in deze tijd mij niet te laten verleiden een kant te kiezen in een strijd. In mijn eigen centrum te blijven, en in plaats van strijd te zien als een oplossing te streven naar harmonie.
O Sensei Ueshiba - oprichter van Aikido